Ehkem… Jak tu zacząć? Bo jaki był ten rok, to wszyscy wiecie i najchętniej spuściłoby się na niego zasłonę milczenia. Było kiepsko, było ciężko, jednak wcale nie chciałabym wymazać tego roku ze swojego życiorysu.

Pandemia

W tym roku karty rozdawał koronawirus. Pokrzyżował mi wiele planów. Ale całkiem szczerze, to moja sytuacja nie była wcale zła. Fakt, że na początku epidemii, w marcu-kwietniu, czułam się totalnie odrealniona, jakbym wbrew własnej woli trafiła do filmu katastroficznego jako statysta. Ogólna panika, puste półki w sklepie, które ukazały się moim oczom po 40-minutowym oczekiwaniu, żeby w ogóle wejść do osiedlowego L. Apteka obklejona folią odgradzającą klientów od personelu, wszędzie ostrzeżenia. Prawie wszystko pozamykane, puste ulice. Ja też musiałam z dnia na dzień odwołać wszystkie konsultacje stacjonarne i przenieść je online. Na szczęście prowadziłam już wcześniej konsultacje przez internet. Na szczęście w moim zawodzie da się pracować zdalnie. Na szczęście pracuję w bardzo elastyczny sposób (np. wynajmuję gabinety na godziny), więc nie było to dla mnie problemem. Jedyny szkopuł w tym, że wtedy wszyscy zrezygnowali z konsultacji…

Siedzenie w domu dla mnie jako singla-introwertyka też nie było takie straszne. Z braku laku na początku pandemii nadrabiałam serialowe zaległości. W niepoddaniu się złemu nastrojowi pomagały mi memy z papierem toaletowym i makaronem. I słynny kij do stukania w parapet, żeby dostać skierowanie ?. Starałam się dostosować do sytuacji zamiast tracić energię na zamartwianie się. Wiosenny lockdown zniosłam naprawdę dobrze, najbardziej cierpiałam, kiedy zamknięto lasy i nie mogłam wyjść na nordic walking. Jak miałam już przesyt seriali, to zabrałam się za zaczęty dawno temu projekt, który ogólnie udało mi się w tym roku moooocno pchnąć do przodu, co uważam za największy sukces w 2020. Co prawda miałam nadzieję, że go skończę do końca grudnia, ale w międzyczasie rozrósł się stanowczo przerastając moje oczekiwania i możliwości. Więcej na razie nie zdradzę ?.

Plany pokrzyżowane przez pandemię

Wielu rzeczy z powodu COVIDu nie udało mi się zrobić. I tego mi bardzo, bardzo w tym roku brakuje:

1. WARSZTATY. Miałyśmy z Asią bardzo fajne plany na warsztaty stacjonarne robione z ramienia Fundacji Insulinooporność – zdrowa dieta i zdrowe życie. Udało się zrobić tylko jedne, na przełomie stycznia i lutego. Miałyśmy już dopięte na ostatni guzik drugie warsztaty – w marcu. Miały się odbyć w sobotę w tym tygodniu, kiedy zamknięto szkoły. Pamiętacie ten moment? To zamknięcie szkół było jak przewrócenie pierwszej kostki domina, potem w okamgnieniu posypało się zamykanie innych miejsc, obostrzenia, lockdown itd. I te warsztaty trzeba było odwołać. Tak samo jak zaplanowane na dalsze miesiące. Prowadzenie warsztatów dla pacjentów jest mega wyczerpujące i stresujące, ale daje ogromną satysfakcję. Jest też świetnym urozmaiceniem mojej pracy i strasznie mi ich brakuje. Podobnie jak konferencji organizowanej przez Fundację, na której można było spotkać się z resztą ekipy. Czy stacjonarnych szkoleń i konferencji dla specjalistów, podczas których można było wymienić się doświadczeniami z innymi dietetykami i nawiązać ciekawe nowe znajomości. Oj tak, tęsknię za tym…
2. WYJAZDY. Mieliśmy w planie rodzinny wyjazd (ten pomysł kiełkował zresztą od kilku lat) na tydzień do Rzymu na początku kwietnia. Co za chichot losu – Rzym w kwietniu 2020! „Lepszym” pomysłem byłoby tylko Wuhan w tym czasie… ? Zamiast tego w kwietniu było jedzenie rodzinnego śniadania wielkanocnego za pośrednictwem Skype’a. Poza tym miałam ogromną nadzieję na jakiś letni wyjazd za granicę (ostatnio byłam w 2017 roku) i ładowanie baterii słonecznych. Tak bardzo tego potrzebowałam! Udał się tylko tygodniowy wypad w Bieszczady, po którym moje baterie słoneczne (serio, ja mam wrażenie, że działam na baterie słoneczne i pogoda bardzo mocno wpływa na mój nastrój i chęć działania) wyczerpały się już w październiku.
3. KONCERTY. Jakie miały być genialne koncerty w tym roku! Jak ja się na nie cieszyłam! Jak ja na nie czekałam! Oczywiście wszystkie przełożone, z czego jeden na 2022! ??? I tak kończę ten rok z kupionymi 3 biletami, które czekają aż pandemia się skończy.

Druga fala i Strajk Kobiet

Ostatnie miesiące tego roku wykończyły mnie psychicznie. Druga fala pandemii, kryzys w ochronie zdrowia i zalew negatywnych wiadomości. A potem wyrok Trybunału Konstytucyjnego, Strajk Kobiet i wylanie się narodowej frustracji, którą ja też czułam (i czuję). Bardzo mocno przeżywałam te wydarzenia i całą tę sytuację w kraju.

W efekcie właściwie od połowy października czułam się jak przeżuta i wypluta przez życie, rozpłaszczona przez emocjonalny walec, z twórczą pustką w środku i głową, która nie kontaktuje z resztą ciała. Stąd moja bardzo mała aktywność na blogu i w mediach społecznościowych. Na szczęście w okresie świątecznym zafundowałam sobie sporo wolnego, bez gapienia się w laptop czy telefon, co mi pomogło poczuć się lepiej.

Wyzwania

Ciężko mówić o jakichś specjalnych sukcesach w tym roku. Było natomiast sporo wyzwań, którym udało mi się sprostać. Poprowadziłam kilka transmisji live na Facebooku, a także 2 webinary, nabierając tym samym wprawy w mówieniu do telefonu czy komputera. Początkowo było to dziwne, bo byłam przyzwyczajona do mówienia do ludzi, których fizycznie mam przed sobą. Trafiło mi się kolejne wystąpienie w radiu (znowu gadanie!), a także przeprowadziłam wykład o zamiennikach cukru na zaproszenie Muzeum Farmacji w Warszawie. Sporo czasu w tym roku poświęciłam na dokształcanie się, wzięłam udział w szkoleniach i konferencjach, w których „normalnie” nie uczestniczyłabym, ponieważ odbywałyby się w innym mieście. A tak wszystko było online, aż w którymś momencie czułam totalny przesyt.

Ale chyba największym wyzwaniem były konsultacje psychodietetyczne z moimi podopiecznymi, którzy w związku z pandemią mieli problemy z nadmiernym jedzeniem. Wydaje mi się, że wręcz większość konsultacji było pod kątem psychologicznym niż stricte dietetycznym.

Do przełomu lat podchodzę bardzo racjonalnie i wiem, że 31 grudnia nie różni się diametralnie od 1 stycznia. Ale jednak 2020 mam dość. Idź sobie! W tym roku wyjątkowo chcę wierzyć, że nastąpi jakiś cud i obudzę się jutro w 2021 roku w nowej rzeczywistości.

Na koniec chciałabym Wam złożyć noworoczne życzenia. Oby w 2021 roku nastała normalność. Czy to będzie stara normalność czy nowa normalność – nieważne, oby po prostu ta pandemia wreszcie się skończyła, żeby można było swobodnie wychodzić, podróżować, spotykać się. Normalnie żyć i normalnie pracować. Więcej być offline. Życzę Wam zdrowia – i tego fizycznego i psychicznego, żebyście w szalonej codzienności znajdowali czas dla siebie i umieli się sobą zaopiekować, bo to jest coś, czego nam wszystkim bardzo brakuje.

Powodzenia i sukcesów w nowym 2021 roku!

Zdjęcia na licencji CC0, pixabay.com

Dokładnie 6 lat temu – 18 sierpnia 2014 roku założyłam bloga i opublikowałam pierwszy wpis. Od tej pory co roku publikuję jakiś post „rocznicowy”. Początkowo było to raczej pierdu-pierdu o blogu i blogowaniu, ale z czasem postanowiłam pójść w bardziej ambitnym kierunku. W zeszłym roku napisałam najbardziej osobisty, szczery, ale i dla mnie trudny post z moją historią – „Ciemna strona perfekcjonizmu”.

Teraz też chciałam się podzielić kawałkiem swojej historii – ku refleksji. Będzie o tym, jak przez WF znienawidziłam aktywność fizyczną. Ten wpis chodził za mną od jakiegoś czasu, bo myślę, że nie jestem odosobnionym przypadkiem. Dodatkowo moment na poruszenie takiego tematu jest całkiem niezły, bo za 2 tygodnie uczniowie wrócą do szkół. A przynajmniej takie są zapowiedzi, bo w tym korona-roku 2020 to właściwie niczego pewnym być nie można… ? Zostawiam jednak aktualnie teraźniejszość z boku i cofam się myślami do początków podstawówki.

Jak przez WF znienawidziłam aktywność fizyczną?

Tak jak pisałam rok temu, od zawsze byłam pilnym uczniem vel kujonem i zależało mi na dobrych stopniach. Jednocześnie – również od zawsze – byłam niska, drobnej budowy, zasięgając literackiego języka, można by rzec „wątła”. W każdym bądź razie ani silna ani szybka nie byłam. W efekcie ze wszystkimi przedmiotami radziłam sobie bez problemu z wyjątkiem wuefu.

Zapewne wiele i wielu z Was ma podobne wspomnienia, że lekcje WF dziewczyn polegały na grze w siatkówkę, a chłopców – w „nogę”. Początek lekcji to oczywiście skompletowanie dwóch drużyn wybieranych przez wuefowe prymuski. Najpierw „zgarniane” były najlepiej grające dziewczyny, które każda chciała mieć w swojej drużynie, a te, które grać nie umiały, zostawały na szarym końcu. Ja zawsze byłam tą ostatnią, niechcianą przez nikogo, która trafiała się jakieś drużynie jak kukułcze jajo. A jak któraś z wybierających śmiała wziąć mnie spośród dwóch pozostałych z obiema lewymi nogami, to słyszałam, jak inne dziewczyny komentowały z wyrzutem „Ale dlaczego wzięłaś JĄ??”. Oczywiście przy okazji nasłuchałam się jęków zawodu, pogardliwych prychnięć, widziałam wznoszone ku górze spojrzenia wyrażające „za jakie grzechy ona jest w naszej drużynie”, a potem wlokłam się jak skazaniec na swoją połowę boiska. W takich momentach marzyłam tylko o tym, żeby zapaść się pod ziemię, przestać istnieć, a ławka rezerwowych była dla mnie wybawieniem. I tak kilka razy w tygodniu przez wiele lat.

Jak nauczyciela nie było przez całą lekcję, to udawało mi się pozostać w bezpiecznym azylu ławki rezerwowych, bo i nikomu z grających nie zależało, żeby ten stan zamieniać, ale czasami trzeba było wejść na boisko. Stałam więc między liniami wyznaczającymi pole gry, z tą koszmarną, zżerającą mnie od środka świadomością, że jestem do niczego, że nie umiem grać, że nikt mnie tu nie chce. Jak udało mi się odbić piłkę, to reszta drużyny była w ciężkim szoku, ale częściej jednak nie udawało mi się nic zrobić, bo przekonanie, że grać nie umiem paraliżowało mnie skutecznie. Zbierałam więc głównie cięgi od innych dziewczyn za to, że nie odbiłam piłki, że zaserwowałam w siatkę, a nierzadko także za to, że komuś innemu coś nie wyszło. Kozioł ofiarny – do usług. I tak błędne koło kręciło się w najlepsze – nie umiem grać, więc unikam grania, jak to tylko możliwe, więc nie uczę się, nie mam możliwości wyrobienia w sobie umiejętności, więc nadal gram beznadziejnie.

Oczywiście były też inne sporty, których nienawidziłam równie mocno – wszelkiego rodzaju wyścigi, gra w „dwa ognie” (brrr… ?), rzucanie piłką lekarską (oj, tak, rzucanie piłką lekarską w wykonaniu kurdupla musiało być pociesznym widokiem dla innych uczniów), o koszykówce nie wspominając.

Jak zatem miałam polubić aktywność fizyczną, skoro kojarzyła mi się z upokorzeniem?

Sporty zespołowe nie dla mnie

Dopiero później w gimnazjum i liceum zaczęły się pojawiać zajęcia, które lubiłam. W gimnazjum raz w tygodniu zajęcia WF-u miałam na basenie i pamiętam, jak dostaliśmy od nauczyciela zadanie-wyzwanie, żeby pływać bez zatrzymywania się przez 20 minut. Osoby, którym się uda, miały dostać piątkę, a jeżeli się nie uda, to bez oceny. Przystąpiłam do zadania z przekonaniem, że nie dam rady, ale żadna „kara” mnie za to nie czeka. Pływałam sobie bardzo spokojnym tempem moją ulubioną żabką i… dałam radę. Byłam wtedy naprawdę szczęśliwa! Udało mi się, zrobiłam to dla siebie, nie ścigając się z nikim, nie konkurując na zasadzie „kto przepłynie szybciej” czy „kto przepłynie więcej basenów”. Tu nie było najlepszego i najgorszego, pierwszego i ostatniego, nie było drużyn, w których ktoś jest „najsłabszym ogniwem”.

W liceum zajęciami, które lubiłam, był aerobik na stepach. Każdy ćwiczył dla siebie, nie chodziło o żaden wynik. Jedyna rywalizacja, o jakiej można mówić, to mierzenie się z samym sobą – żeby podczas kolejnych ćwiczeń nogi się nie plątały, żeby wykonywać ćwiczenia w odpowiednim rytmie, poprawić technikę.

Nadal niestety, zarówno w gimnazjum, jak i w liceum, większość zajęć polegało na grach zespołowych, których nie cierpiałam, ale powoli zaczynałam odkrywać, że istnieją aktywności, które nawet lubię. Gwoli ścisłości – poza aktywnością w szkole czasami jeździłam na rolkach, na rowerze, zimą na nartach, przez jakiś czas chodziłam na tenis – ale jednak w porównaniu z WF-em kilka razy w tygodniu, te dodatkowe aktywności były stanowczo rzadsze i nie sprawiły, że pokochałam sport. Poza tym robiłam to raczej dlatego, że rodzice chcieli.

Ćwiczę, bo chcę

Minęło trochę czasu zanim zaczęłam robić jakieś ćwiczenia sama z siebie, nieprzymuszana przez nikogo. Miałam jakąś blokadę stworzoną przez nieprzyjemne doświadczenia ze szkoły, przekonanie, że aktywność fizyczna jest nie dla mnie. Intuicyjnie unikałam ruchu, z którym miałam przykre skojarzenia. Teraz lubię chodzić, złapałam bakcyla na nordic walking. Przychodzą takie momenty po wytężonej pracy, że czuję, że muszę wyjść, muszę się poruszać, bo inaczej oszaleję. Ale kilka lat temu nie miałam czegoś takiego.

Jak napisałam na początku, ten post jest do refleksji. Bo czy po to są zajęcia WF-u w szkołach, żeby uczyć niechęci do aktywności fizycznej? Dlaczego ci uczniowie, którzy są niżsi i naturalnie słabsi fizycznie mają czuć się gorsi? I wcale nie chodzi tu o oceny (mi summa summarum nauczyciele nie stawiali na koniec semestru złych ocen, bo miałam czwórkę czy piątkę zamiast szóstki), ale przede wszystkim o poczucie odrzucenia przez grupę rówieśniczą.

Co z tym WF-em?

Wszyscy zdajemy sobie sprawę z tego, że ruch jest bardzo ważny dla zdrowia. Ale naturalnym jest, że jeżeli aktywność fizyczna kojarzy się z czymś przykrym, to jak się skończy szkolny obowiązek, będzie się tej aktywności unikać jak ognia. Tak samo, jeżeli zdrowe odżywianie kojarzy się z wmuszaniem w siebie sałaty, to bynajmniej nie zachęca to do zmiany swoich nawyków żywieniowych.

Ciekawa jestem, czy wśród Was są osoby, które mają podobną historię? Czy też byliście „nogą” z wuefu? Jak to wpłynęło na Wasze dalsze życie?