Poprzedni przepis był buraczkowy, więc pozostając w podobnej kolorystyce mam dla Was kolejny przepis. Z wykorzystaniem plonów dojrzałego lata – wiśni. A jak lato to coś na zimno – jagielnik czyli „sernik” z kaszy jaglanej, bez pieczenia. Jako, że uwielbiam połączenie wiśni z wytrawnym smakiem gorzkiej czekolady, to jest coś bardzo podobnego, bo po prostu z użyciem kakao, a efekt taki sam. Do ciasta zrobiłam bardzo prosty spód z daktyli i płatków owsianych, ale ciasto może się obejść i bez niego. Pychota, koniecznie spróbujcie!
Składniki:
na 8 kawałków
Spód:
- 100 g płatków owsianych górskich
- 50 g daktyli
Masa jaglana:
- 100 g kaszy jaglanej
- 2 szklanki mleka / napoju roślinnego (500 g)
- 4 łyżki ksylitolu (40 g)
- 2 łyżki kakao (20 g)
Frużelina wiśniowa
- 300 g wiśni (po wydrylowaniu)
- 3 łyżki ksylitolu (30 g)
- 1 łyżka mąki ziemniaczanej (20 g)
Wykonanie:
Spód
- Daktyle zalać wrzątkiem tak, żeby woda je zakryła. Zostawić na około 20 minut.
- Płatki zmielić. Daktyle odsączyć zachowując wodę i zmiksować. Wymieszać z płatkami na gęstą masę dolewając w miarę potrzeb wodę z moczenia.
- Formę (u mnie o wymiarach 13 x 22 cm) wyłożyć papierem do pieczenia. Równomiernie rozłożyć masę na spód i uklepać.
Masa jaglana
- Kaszę przelać wrzątkiem i ugotować na mleku z dodatkiem ksylitolu aż będzie miękka (około 15 minut).
- Gorącą dokładnie zmiksować z dodatkiem kakao i wylać na spód.
Frużelina wiśniowa
- Wiśnie wydrylować, przełożyć do garnka i zagotować.
- Mąkę wymieszać w około ⅓ szklanki wody, mieszając wlać do gotujących się wiśni i pogotować parę minut ciągle mieszając.
- Rozłożyć na masie jaglanej, zastawić do wystudzenia i włożyć ciasto na parę godzin do lodówki.
Według autorów grupa krwi 0 jest grupą krwi naszych przodków, stąd dieta osób z tą grupą krwi powinna obfitować w białko zwierzęce i być uboga w produkty zbożowe, podobnie jak w epoce zbieracko-łowieckiej.
Zaobserwowano, że bez względu na posiadaną grupę krwi, osoby spożywające dietę dla grupy A charakteryzowały się niższym BMI, ciśnienie krwi, obwodem talii, poziomem cholesterolu całkowitego, triglicerydów i insuliny w surowicy. Osoby spożywające dietę zgodną z grupą AB miały niższe ciśnienie krwi, poziom cholesterolu całkowitego, triglicerydów i insuliny w surowicy. Przestrzeganie diety dla grupy 0 wiązało się tylko z niższym poziomem triglicerydów w surowicy, a dla grupy B z nieznacznie podwyższonym stężeniem tzw. „dobrego cholesterolu”.
Odpowiadając na pytania zadane na początku, trzeba stwierdzić, że dieta zgodna z grupą krwi to mit. To, że posiadamy taką czy inną grupę krwi w żaden sposób nie wpływa na zalecany sposób żywienia. Pozytywny wpływ niektórych diet zalecanych dla danych grup krwi (A, AB) na organizm człowieka wynika z tego, że są one zgodne z zasadami zdrowego odżywiania, przede wszystkim bogate w warzywa, owoce i produkty zbożowe, z ograniczeniem mięsa i tłuszczów zwierzęcych, a większym spożyciem ryb, natomiast nie ma żadnego znaczenia czy ta dieta odpowiada posiadanej grupie krwi. Nie jest prawdą, że w produktach występują lektyny zdolne do zlepiania naszych czerwonych krwinek.
Zanim jednak o tym, przykład bardzo popularnych lodów z najbardziej znanej sieci fast-foodów. Kalorii dużo, ale zwróćcie uwagę na ilość cukru! W porcji lodów bez polewy jest go już około 7 łyżeczek, a jak doda się do tego polewę, to ta ilość wzrasta do aż 11 łyżeczek! To bardzo dużo, a jedząc zimne rzeczy słabiej odczuwa się smak słodki, więc razem z lodami można spożywać ogromne ilości cukru nie będąc tego zbyt świadomym. Dużo skuteczniej można się schłodzić pijąc zimną wodę z dodatkiem cytryny czy mięty, można zjeść kawałek arbuza z lodówki. Lepszym wyborem są też lody z bananów, którymi zajmę się dokładniej za chwilę. Pamiętajcie, żeby lody zawsze traktować jak deser, a nie jeść ich pod pretekstem schłodzenia się. Nie jest prawdą, że jedząc lody wydatkujemy więcej energii na ich podgrzanie do temperatury ciała niż one nam dostarczają. Lody są bogatym źródłem kalorii i to tych pustych kalorii pochodzących w dużej mierze z cukru. Pustych kalorii, bo nie dostarczamy sobie jednocześnie niezbędnych składników odżywczych. Weźcie pod uwagę fakt, że jak jest nam gorąco, to wcale nie chce nam się jeść, zatem przeważnie jemy mniej. Dlatego powinniśmy zwracać szczególną uwagę na to, co spożywamy, żeby nie dostarczać sobie tych „pustych” kalorii, tylko wybierać produkty bogate w składniki odżywcze. Latem mamy wysyp wszelkiego rodzaju warzyw i owoców, więc jest z czego wybierać. A dodatkowo przecież są najsmaczniejsze właśnie wtedy, kiedy jest na nie sezon, kiedy rosną w polskim słońcu i trzeba z tych smaków korzystać. Dlatego warto omijać w sklepach chłodziarki z gotowymi lodami, które zawsze smakują tak samo. Pomyślcie o tym, że jak takich lodów teraz nie kupicie, to one i tak zawsze będą dostępne i zawsze będą smakować tak samo. A tych wszystkich kolorowych warzyw i owoców za jakiś czas nie będzie, a te które zostaną, nie będą już takie smaczne. Więc podejmijcie taką decyzję, której nie będzie Wam za jakiś czas szkoda.
Wróciłam do siebie, żeby uporządkować materiał dowodowy i dobrze się zastanowić przed wydaniem ostatecznej opinii. Wapń łączy się z kwasami dając sole – to fakt, prosta chemia. Niektóre z tych soli są nierozpuszczalne i wytrącają się w formie kryształków lub osadu – to również fakt. W zebranych materiałach jest mowa o kwasie cytrynowym, jabłkowym, chlorogenowym, kumarynowym i szczawiowym. Kwas cytrynowy z wapniem daje cytrynian wapnia, który jest czasem stosowany w suplementach, ponieważ dużo lepiej się wchłania niż forma nieorganiczna, np. węglan wapnia. Tak samo jabłczan wapnia. Kwas chlorogenowy głównie kojarzy mi się z ziemniakami – to on jest odpowiedzialny za ciemnienie surowych obranych ziemniaków. Występuje też w innych produktach i wykazuje właściwości przeciwutleniające. Kwas kumarynowy także ma działanie antyoksydacyjne. Kwas chlorogenowy i kumarynowy należą do związków fenolowych, które wymieniane są zawsze w grupie substancji ograniczających wchłanianie wapnia z przewodu pokarmowego, kwas szczawiowy także jest w tej grupie [7]. Faktycznie te trzy kwasy łączą się z wapniem dając nierozpuszczalne związki, ale nie są one wchłaniane przez organizm, a więc nie mają żadnych szans znaleźć się w stawach. Co więcej, jeżeli chodzi o kwas szczawiowy, to jest wręcz korzystne spożywanie produktów w niego bogatych (np. szpinak, szczaw, botwina, rabarbar, kawa) razem z produktami bogatymi w wapń. W jelitach powstaje wtedy szczawian wapnia, który nie jest wchłaniany. Zapobiega to dostaniu się kwasu szczawiowego do organizmu, który wiąże obecne we krwi jony wapnia prowadząc do tzw. hipokalcemii, czyli stanu zbyt niskiego stężenia wapnia we krwi. Według różnych autorów szkodliwe działanie wywiera 5-15 g kwasu szczawiowego. Zgodnie z danymi, które znalazłam w książce do toksykologii żywności, w 100 g pomidorów (jest to mały pomidor) tego kwasu jest zaledwie 5-35 mg, czyli, żeby zjeść 5 g kwasu szczawiowego trzeba by spożyć średnio około 60 kilogramów pomidorów! [8]
Wyobraź sobie, że z samego rana stajesz na wadze. Wynik nie napawa optymizmem, ale do wieczora jest wystarczająco dużo czasu, żeby pozbyć się paru kilogramów. Po pierwsze zwykłe skorzystanie z toalety. Taki banał, a w minutę można stracić trzy czwarte kilograma, ponieważ objętość pęcherza to średnio około 500 ml, a masa wydalanego kału wynosi około 200-250 g. Żeby nie zaprzepaścić efektu nie można nic jeść ani pić, a dodatkową robotę zrobią jeszcze leki o działaniu przeczyszczającym i moczopędnym. Więc punkt drugi brzmi: głodówka. Kiedy nie jemy nasz organizm zaczyna wykorzystywać zapasy. Na początku zużywa glikogen, czyli zapasową formę glukozy, który gromadzony jest w wątrobie i mięśniach. Glikogenu w wątrobie mamy około 100 g, natomiast w mięśniach około 150 g, a osoby trenujące regularnie nawet ponad dwa razy więcej. Żeby przyspieszyć zużycie glikogenu zgromadzonego w mięśniach można dodatkowo wykonywać ćwiczenia fizyczne. Zatem zużywając glikogen możesz stracić dodatkowe ćwierć kilograma. Nie byłby to zbyt oszałamiający wynik, gdyby nie dodatkowy fakt. Mianowicie glikogen w naszym organizmie związany jest z wodą i tracąc 1 g glikogenu pozbywamy się dodatkowo 3-4 g wody. Na potrzeby tego artykułu załóżmy, że będą to 4 g. Czyli tracisz nie ćwierć kilograma a 1,25 kg! Wcześniej było to 0,75 kg, więc w sumie jesteś już 2 kilogramy na minusie.
Może się wydawać, że piszę w tym artykule totalne bzdury, ale w tym szaleństwie jest metoda. Mianowicie, wiele suplementów diety wspomagających odchudzanie zawiera składniki o działaniu moczopędnym i przeczyszczającym, więc ich stosowanie powoduje odwodnienie, a nie utratę tkanki tłuszczowej. Stosowanie wielu diet, w których je się bardzo mało, ale na szczęście stosuje się je krótko, też powoduje utratę przede wszystkim wody. Stosowanie diet nisko- i bardzo niskokalorycznych daje szybko spektakularne efekty, bo tracimy zapasy glikogenu, a razem z nim wodę. Tak jak w opisanym przeze mnie przykładzie, sukces jest tylko pozorny, bo przecież w odchudzaniu chodzi o pozbycie się nadmiarów tkanki tłuszczowej.
